فرمت فایل: پاورپوینت - ppt  

کتاب سبز - قابل ویرایش ) 

تعداد اسلاید : 38
دوپینگDoping سالها است که بسیاری از داروهای گیاهی و صنعتی برای افزایش توانایی جسمی و ورزشی استفاده میشود اما هر کدام، پس از مدتی به دلیل عوارض جانبی گوناگون کنار گذاشته شده اند و هنوز روش موثر و بی خطری برای افزایش نیروی بدنی پیدا نشده است دوپینگ معنی لغت "دوپینگ” (زور افزایی) دو پینگ در ورزش، به استفاده از مواد و داروهایی گفته می شود که این داروها نیرو و کارآیی انسان را تا حد بالایی افزایش می دهد بدیهی است مصرف تمام مواد نیرو دهنده نمی تواند جزو مصارف دوپینگی به حساب رود عموما" داروها و مواد دوپینگی، مواردی هستند که سازمانهای اجرا کننده رقابتهای ورزشی مصرف آنها را ممنوع کرده است. پس بدین صورت مصرف مواد و داروهای نیروزای غیرمجاز را می توان دوپینگ نامید تعريف: طبق تعريف کميسيون پزشکی کميته بين المللی المپيک دوپينگ عبارتست از تجويز يا مصرف يک ماده خارجی- يا ماده درون زای بدن- با مقادير غير عادی و يا راه استعمال غير طبيعی توسط شخص سالم با هدف افزايش کارآيی ورزشی. تاريخچه دوپينگ قدمت دوپينگ در ورزش به دو هزار سال قبل از ميلاد برميگردد، جايی که هومر در نوشته های خود به مصرف قارچهای غنی از پروتئين توسط گروهی از ورزشکاران يونان باستان اشاره نموده است كلمه دوپينگ (Doping) اصلا" واژه اي است كه از آفريقاي جنوبي آمده است. در آفريقاي جنوبي نوعی مشروبي الكلي باستانی وجود دارد كه بنام دوپينگ شناخته مي شود. بومي هاي منطقه آفريفاي جنوبي معمولا" از اين مشروب استفاده مي كنند تا بتوانند با استقامت و نيروي زياد در مراسم محلي خود فعالیت کنند. مبارزه بر علیه دوپینگ بر سه اصل استور است : انواع دوپینگ دوپینگ خونی دوپینگ دارویی دوپینگ ژنی دوپینگ سودا: استفاده از بیکربنات سدیم، که با قلیایی کردن خون موجب دیرتر تشکیل شدن اسید لاکتیک در بدن و متعاقب آن دیرتر خسته شدن ورزشکار می شود. در سالهای اخير پديده ای بنام «پارا دوپينگ» نيز پا به عرصه وجود نهاده است که عبارتست از دادن دارو به يک ورزشکار توسط حريف جهت افزایش یا کاهش کارآيی وی و يا بدنام کردن ورزشکار. به دوروش مستقیم و غیر مستقیم انجام می گیرد. .... دوپینگ خونی: عوارض جانبی دوپینگ خونی: خطر سرایت بیماری توسط افراد غریبه خطر ذخیره کردن بیماری وانتقال خون وسرایت بیماری داروهای دوپینگ این داروها معمولاً در شش گروه طبقه بندی می شوند: الف) داروهای محرك سیستم عصبی مركزی: مانند آمفتامین ، كوكائین ، افدرین ، پسودو افدرین ، فنیل پروپانولامین ب) داروهای مخدر: مانند مورفین ، مِتادون، پتیدین و پنتازوسین ج) بتا – بلوکرها: مانند پروپرانولول و آتنولولد) استروئیدهای آنابولیک: داروهایی نظیر ناندرولون ، تستوسترون ، اكسی متولون ، استانوزولول .ه) داروهای ادرار آور: در این گروه می توان از فوروسماید ، تیازیدها ، اسپیرونالاكتون نام برد.و) هورمون های پپتیدی و گلیكوپروتئینی و آنالوگ های آنها : داروهایی مثل هورمون رشد، اریتروپویتین استروئیدهای آنابولیک : این داروها با یک رژیم غذایی خوب باعث افزایش توده عضلانی بدن می شوند استروئیدهای آنابولیک هیچگونه اثری بر روی نیروی هوازی ورزشکار ندارند. لذا ورزشکاران رشته های ورزشی استقامتی که نیاز به مکانیسمی هوازی دارند سود چندانی از این داروها نمی برند. ولی کارآیی دوندگان سرعت و ورزشکاران دیگر را که با مکانیسم بی هوازی نیاز به جرقه ای ناگهانی و کوتاه انرژی دارند افزایش می دهند. دیورتیکها: مهمترین داروهای این گروه عبارتند از استازولامید، تیازیدها، فوروزمایدو اسپیرونولاکتون که در سال 1987 رسما جزو داروهای ممنوعه قرار گرفتند. این داروها به سه دليل مصرف می شوند: داروهای محرک سیستم عصبی مرکزی: جزو اولین داروهایی هستند که مصرف حدود 20 نوع از آنها ممنوع شده است. مهمترین این داروها عبارتند از؛ آمفتامین، کوکائین، کافئین، متیل فنیدات و افدرین. این داروها بیشتر در رشته های دو و میدانی، دوچرخه سواری و فوتبال که لازم است ورزشکار مسافت طولانی را طی کند مصرف می شوند. عوارض جانبی داروهای محرک: وضعیتهای خستگی سخت و شدید در هم ریختگی و فرو پاشی عصبی حالت تهوع اختلالات وناراحتیهای ریتمی وقلبی خستگی کامل و در آخر مرگ بتا- بلوکرها: مهمترین اثر درمانی این داروها بر روی سیستم قلبی – عروقی است. کاهش ضربان و قدرت انقباض قلب که در مواقع ورزش و یا بروز هیجانات جزو آثار مفید به شمار آمده و کارآیی ورزشی را بالا می برند. از مهمترین این داروها می توان از پروپرانولول و آتنولول نام برد. در رشته هایی مانند تیر اندازی که نیاز به دقت و تمرکز حواس دارد ثابت ماندن حالت دست بسیار مهم است. این داروها با کاهش ضربان قلب بر روی میزان حرکات دست نیز موثر می باشند. داروهای مخدر: دلیل استفاده از این داروها به خاطر اثرات ضد دردی آنهاست. ورزشکاری که با داشتن درد قادر به تمرین و مسابقه ورزشی نیست با مصرف ضد دردها به راحتی به تمرین و مسابقه ادامه می دهد. کاربرد این داروها در ورزرشکاران دو خطر عمده دارد یکی اینکه به ورزشکار اجازه می دهد که با وجود صدمه وارده به قسمتی از بدن، مسابقه یا تمرین را ادامه دهد لذا موجب تشدیدآسیب و صدمه وارده می شود. دوم مسئله اعتیاد و وابستگی به آنهاست. مهمترین این داروها عبارتند از مرفین، متادون، پتیدین و پنتازوسین. البته مصرف این داروها در ورزش در مقایسه با سایر داروها بسیار کمتر است هورمونهای پپتیدی: گروه دیگری از داروهای دوپینگی هستند که مهمترین آنها که ممنوع اعلام شده اند عبارتند از HCG, LH, ACTH. IGF-1, GH, EPO, Insulin و ترکیباتی مانند کلومیفن و تاموکسیفن. که در ورزش دو مورد آخری از اهمیت زیادی برخوردارند هورمون رشد: افزایش توده عضلانی و کاهش توده چربی در بدن موجب ایجاد یک منبع انرژی برای بدن می شود (با تجزیه چربیها) که بطور واقعی قدرت و کارآیی ورزشی را بالا می برد. داروهایی مانند پروپرانولول، کلونیدین، وازوپرسین و لوودوپا ترشح این هورمون را افزایش میدهند در سا ل‌هاى اخیر در راستاى كامل شدن پروژه ژنوم انسانى و شناسایى ژن هاى مختلف و عملكرد ویژه آنها همچنین پیشرفت هاى صورت گرفته در زمینه ژن درمانى انسان، عرصه تازه اى از روش هاى دوپینگ تحت عنوان دوپینگ ژنى در جوامع غربى به ویژه آمریكا پدید آمده است كه سبب بالا بردن توان و قدرت جسمى در افراد مى شود دوپینگ ژنی چنین تعریف می شود: استفاده غیر درمانی از ژنها، عناصر ژنی و یا سلولها كه احتمال ارتقای عملكرد ورزشی را داشته باشد. تحقیقات زیادی در مورد بررسی اثرات ژن‌ها بر عملكرد ورزشی صورت گرفته است؛ اما هنوز علم ژنتیك و دوپینگ ژنی ابهامات زیادی در بردارد. ...دوپینگ ژنی این مسأله نگرانیهای فراوانی را در مجامع ورزشی به دنبال داشته است. تا به حال سه نوع از دوپینگ ژنی با موفقیت به انجام رسیده است. .... دوپینگ ژنی .... دوپینگ ژنی تشخیص دوپینگ ژنی برخلاف دوپینگ دارویی یا روشهای دیگر دوپینگ، تشخیص دوپینگ ژنی در ورزشكاران بسیار دشوار است به غیر از نوع اول كه تا حدی از روی میزان اریتروپویتین قابل تشخیص است. نوع دوم و سوم دوپینگ ژنی را با دانش و اطلاعات فعلی نمیتوان مشخص كرد، زیرا پروتئین تولید شده در این روشهای ژن درمانی كاملا مشابه پروتئین طبیعی بدن است و امكان ردیابی آن میسر نیست دوپینگ با چای وقهوه و کوکاکولا مرگ و دوپينگ بالا بردن نيرو و استفامت بدن به حد غير عادي مي تواند حتي شرايط حياتي بدن را تا حد مرگ تهديد كند. در سال 1886 يك دوچرخه سوار به علت مصرف داروي دوپينگي جان خود را از دست داد. نمونه هاي ديگري نيز از موارد مرگي نيز حتي تا سالهاي گذشته در كشورهاي مختلف ديده شده است. ورزشكاري كه دوپينگ مي كند در حقيقت خود را در ريسك حياتي قرار مي دهد

قسمتی از متن بالا پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در جزوه باز آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »