>p>فرمت فایل: ورد - Word  

( -- قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 4
مقاومت علف هاي هرز به علف كش ها در حال حاضر رايج ترين بحث در علف هاي هرز ،پيدايش علف هاي هرز مقاوم به علف كش و تغيير گونه هاي علف هرز است . علف هاي هرز مقاوم با يك سرعت هشدار دهنده در حال گسترش هستند .مقاومت به علف كش پديده اي خاص نيست و در واقع مقاومت به آفت كش ها يك مشكل جهاني است كه به هيچ دسته خاصي از آفات محدود نمي شود . اولين گزارش هاي مربوط به مقاومت حشرات به حشره كش ها در سال 1908 ،مقاومت عوامل بيماري زا به قارچ كش ها در سال 1940 و مقاومت علف هاي هرز به علف كش ها (تريازين ها) در سال 1968 ارائه شدند . مقاومت علف هاي هرز نسبت به علف كشها به صورت تصاعدي رو به افزايش است و حتي علف كشي مانند گليفوسيت كه از مطمئن ترين علف كش ها از نظر بروز مقاومت محسوب مي شد نيز تا سال 2000 سه گونه علف هرز نسبت به آن مقاوم شده اند. تا كنون 294 بيوتيپ از 153 گونه از علف هاي هرز نسبت به علف كش هاي مختلف مقاوم شده اند (91 گونه دو لپه اي و 62 گونه تك لپه اي) كه از اين تعداد حدود 200 بيوتيپ آن از سال 1980 به بعد مقاوم شده اند . شكل 3 روند افزايش تعداد بيوتيپ هاي مقاوم در طي 50 سال اخير را نشان مي دهد . برطبق گزارش هاي ارائه شده در سال 2000تا اين تاريخ بيشترين بيوتيپ هاي مقاوم مربوط به بيوتيپ هاي مقاوم به بازدارنده هاي استولاكتات سينتاز (als،با گونه) و بعد از آن تريازين ها (با 59 گونه) مي باشد . از نظر سهم گونه هاي مقاوم ، در سال 1994 بيشترين سهم مربوط به تريازين ها بوده است ؛ و در سال 1999 بيشترين سهم را بايد مربوط به علف كش هاي بازدارنده als و بروز مقاومت سريع تر نسبت به اين علف كش ها دانست. افزايش نسبت بيوتيپ هاي مقاوم به بازدارنده های استولاکتات سينتاز( als) در

قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در فروشگاه فایل آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »