فرمت فایل: ورد - Word  

کتاب سبز - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 38
دوران كودكي محمدبن‌عبدالله (ص) يك رنجبر به تمام معناي واقعي بود در بين مشاهيري كه در دوره طفوليت و آغاز جواني رنج برده‌اند هيچكس را نمي‌توان يافت كه باندازه پيغمبر اسلام در كودكي و جواني رنج برده باشد. من تصور مي‌كنم يكي از علل اينكه در قرآن بدفعات توصيه شده نسبت به يتيمان و مساكين ترحم نمايند و از آنها دستگيري كنند همين بود كه محمد‌بن‌عبدالله(ص) دورة كودكي را با يتيمي گذرانيد و در آ‎غاز جواني بسيار بي‌بضاعت بود. وقتي پيغمبر مسلمين چشم بدنيا گشورد پدرش از دار دنيا رحلت كرده بود و با اينكه محمد(ص) از طائفه مزبور در مكه احترام داشتند مادر محمد(ص) مجبور شد كه بمدينه نزد خويشاوندان خود برود كه شايد بتواند فرزندش را در آنجا و با كمك خويشاوندان بزرگ نمايد زيرا بعد از مرگ عبدالله پدر محمد آن طفل يتيم و مادرش از مال دنيا هيچ نداشتند. بعد از اينكه مادر و فرزند بمدينه رسيدند مادر محمد(ص) موسوم به آمنه كه جوان بود با سرودن شعر خود را از اندوه مرگ شوهر و تنهائي و تهي‌دستي تسلي مي‌داد. در آن موقع عده‌اي از زنهاي طبقات محترم در عربستان شعر مي‌سرودند. سه نفر از مورخين اسلام باسم سيوطي- ابن‌سعد- حميدالله- مي‌گويند بعد از اينكه محمد(ص) بمدينه رسيد واقعه‌اي برايش پيش آمد كه جهت آن طفل تازگي داشت. واقعة مزبور اين بود كه محمد(ص) بعد از رسيدن بمدينه براي اولين بار توانست كه در يك بركه كه از آب غوص نمايد و از هر طرف بدن خود را از آب محاط ببيند. در مكه آب و آذوقه كم بود و بركه‌اي وجود نداشت كه اطفال بتوانند بخصوص در روزهاي گرم تابستان در آن آب‌تني كنند ولي در مدينه بركه وجود داشت و كودكان در فصل تابستان لباس خود را از تن بيرون مي‌آوردند و وارد آب مي‌شدند و احساس خنكي مي‌كردند و محمد(ص) نيز مثل كودكان مدينه ولي براي مرتبه اول در

قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در جزوه باز آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »